திலீபன் நினைவாலயத்தை அகற்றப் பொலிஸ் கடிதம்: வரலாறும் சட்டக் கேள்விகளும்

நல்லூர் நினைவாலயக் கட்டுமானங்களை அகற்றக் கோரும் கடிதம் குறித்த செய்தியின் பின்னணியில், திலீபனின் வாழ்க்கை, 1987 கோரிக்கைகள், முந்தைய நினைவேந்தல் சம்பவங்கள், பொலிஸ் அதிகாரம் மற்றும் அரசியல் பொறுப்புக்கூறல் பற்றிய ஆதாரங்களுடனான ஆய்வு.

யாழ்ப்பாணம் நல்லூரிலுள்ள திலீபன் நினைவாலயத்தின் அனுமதியற்ற கட்டுமானங்களை உடனடியாக அகற்றுமாறு யாழ்ப்பாண மாவட்ட பிரதிப் பொலிஸ்மா அதிபர் மாநகர சபைக்குக் கடிதம் அனுப்பியுள்ளதாக ஒக்டோபர் 31ஆம் திகதி Daily Mirror செய்தி வெளியிட்டுள்ளது. செப்டம்பரில் புதிய சிலை அகற்றப்பட்ட சம்பவத்திற்குப் பின்னர் வெளியாகியுள்ள இந்தச் செய்தி, நினைவுகூரல், காணி அனுமதி மற்றும் பொலிஸ் அதிகாரம் குறித்த கேள்விகளை மீண்டும் முன்வைக்கிறது.

அச்செய்தியின்படி, காணி ஆலயத்திற்குச் சொந்தமானது; நீண்டகாலக் குத்தகையில் மாநகர சபைக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. கட்டுமானங்கள் உரிய அனுமதியின்றி அமைக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், நல்லிணக்கத்தைப் பாதிக்கக்கூடும் என்றும் அதிகாரி கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளதாகத் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. கடிதத்தின் முழுப் பிரதியும் அதன் சட்ட அடிப்படையும் இவ்வாய்வில் நேரடியாகப் பரிசோதிக்கப்படவில்லை.

புதிய மார்பளவுச் சிலையை விசாரணைக்காகக் கைப்பற்றிய செப்டம்பர் நடவடிக்கையும், நினைவாலயக் கட்டுமானங்களை அகற்றக் கோரும் தற்போதைய கடிதமும் வெவ்வேறு நடவடிக்கைகள். அவற்றின் சட்ட அடிப்படைகளையும் தனித்தனியாக ஆராய வேண்டும்.

திலீபன் யார்? என்ன படித்தார்?

திலீபனின் இயற்பெயர் இராசையா பார்த்திபன். பரவலாகப் பயன்படுத்தப்படும் வாழ்க்கை வரலாற்றுப் பதிவுகளின்படி, அவர் 1963 நவம்பர் 29 அன்று யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தின் உரும்பிராயை அண்மித்த ஊரெழுவில் பிறந்தார். ஆசிரியரான தந்தையின் நான்கு மகன்களில் இளையவர்; சிறுவயதிலேயே தாயை இழந்ததாகவும் பதிவுகள் தெரிவிக்கின்றன. யாழ்ப்பாணம் இந்துக் கல்லூரியில் கல்வி கற்றார்.

மருத்துவக் கல்வி தொடர்பில் ஆதாரங்களின் சொற்பயன்பாட்டில் வேறுபாடு உள்ளது. சில பதிவுகள் அவரை முன்னாள் மருத்துவ மாணவர் எனக் குறிப்பிடுகின்றன; இன்னொரு பதிவு மருத்துவ பீடத்தில் இடம் கிடைத்த பின்னர் இயக்கத்தில் இணைந்ததாகக் கூறுகிறது. மாணவர் சேர்க்கை ஆவணம், கற்ற ஆண்டுகள், தேர்வு முடிவுகள் ஆகியவை இவ்வாய்வில் கிடைக்கவில்லை. எனவே அவர் மருத்துவராகப் பட்டம் பெற்றவர் என்று எழுதுவதற்கு ஆதாரம் இல்லை. மருத்துவக் கல்வியுடன் தொடர்புடைய இளைஞராகக் குறிப்பிடப்படுபவர் என்பதே கிடைத்த ஆதாரங்களின் வரம்பிற்குள் அமையும்.

1980களின் ஆரம்பத்தில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பில் இணைந்த அவர், பின்னர் அதன் யாழ்ப்பாணப் பிராந்திய அரசியல் பொறுப்பாளராகச் செயற்பட்டார். அவரது வரலாற்றில் ஆயுத இயக்கத் தொடர்பை மறைக்க முடியாது. அதேவேளை, அவரைத் தமிழ் மக்களின் ஒரு பகுதியின் நினைவில் தனித்துவமாக நிலைநிறுத்தியது அவரது இறுதி உண்ணாவிரதப் போராட்டமாகும். இயக்க உறுப்பினர் என்ற அடையாளமும், உணவு–நீரை மறுத்த போராட்டத்தின் மூலம் ஏற்பட்ட மரணமும் ஒரே வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு அம்சங்கள்.

1987: இந்தியாவை நோக்கிய ஐந்து கோரிக்கைகள்

1987 ஜூலை 29 இந்திய–இலங்கை ஒப்பந்தத்திற்குப் பின்னர் இந்திய அமைதிகாக்கும் படை இலங்கைக்கு வந்தது. இந்தச் சூழலில் இந்திய அரசாங்கம் தலையிட்டு நிறைவேற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கில் முன்வைக்கப்பட்ட கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி, திலீபன் செப்டம்பர் 15 அன்று நல்லூரில் உணவும் நீரும் தவிர்த்த உண்ணாவிரதத்தை ஆரம்பித்தார்.

வரலாற்றுப் பதிவுகளில் காணப்படும் ஐந்து கோரிக்கைகளின் சாரம்: 1. பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம் மற்றும் அவசரகால ஏற்பாடுகளின்கீழ் தடுத்துவைக்கப்பட்ட தமிழ் கைதிகளை விடுவித்தல். 2. புனர்வாழ்வு என்ற பெயரில் தமிழ் பகுதிகளில் முன்னெடுக்கப்படும் சிங்களக் குடியேற்றங்களை நிறுத்துதல். 3. இடைக்கால நிர்வாக சபை உருவாகும்வரை அத்தகைய புனர்வாழ்வு நடவடிக்கைகளை நிறுத்துதல். 4. வடக்கு–கிழக்கில் புதிய பொலிஸ் நிலையங்களை அமைப்பதை நிறுத்துதல். 5. அரசால் ஆயுதம் வழங்கப்பட்ட ஊர்காவல் படையினரை நிராயுதபாணிகளாக்குதல்; பாடசாலைகளிலிருந்து இராணுவம் மற்றும் பொலிஸாரை வெளியேற்றுதல்.

இது மூலக் கடிதத்தின் சொற்சொல் மொழிபெயர்ப்பு அல்ல; வரலாற்றுப் பதிவின் சுருக்கம். சில பிற்காலப் பதிவுகளில் கோரிக்கைகள் வேறுபட்ட வகையில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே இதனை இந்தியப் படையை வெளியேற்றுவதற்கான ஒரே கோரிக்கை என்று சுருக்குவது துல்லியமற்றது.

திலீபன் 1987 செப்டம்பர் 26 அன்று, போராட்டத்தின் பன்னிரண்டாவது நாளில் உயிரிழந்தார். வயது 23. அவருடைய உடல் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழக மருத்துவ பீடத்திற்கு வழங்கப்பட்டதாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் கூறுகின்றன. அவரது மரணம் இந்தியா மீதான தமிழ் மக்களின் ஒரு பகுதியின் நம்பிக்கை முறிவுடன் இணைந்த அரசியல் நினைவாக வளர்ந்தது. ஆனால் பின்னர் ஏற்பட்ட இந்தியப் படை–விடுதலைப் புலிகள் மோதலுக்கு இந்த ஒரு சம்பவத்தை மட்டும் காரணமாகக் கூறுவது வரலாற்றை எளிமைப்படுத்துவதாகும்.

நினைவுச் சின்னம்: தொடர்ச்சியான அமைதியின் வரலாறு அல்ல

நல்லூரில் அவரது நினைவுச் சின்னம் பலமுறை அழிவு, மீளமைப்பு, நினைவேந்தல் கட்டுப்பாடுகளைச் சந்தித்துள்ளது. 2003 ஆகஸ்ட் 25 அன்று வெளியான TamilNet செய்தி, 1996இல் அழிக்கப்பட்ட நினைவுச் சின்னம் அதே இடத்தில் மீளமைக்கப்பட்டு திறக்கப்பட்டதாகப் பதிவு செய்கிறது. அழித்தவர்கள் குறித்த அந்தச் செய்தியின் குற்றச்சாட்டை, தனித்த நீதிமன்றத் தீர்ப்பாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது.

பிற்கால அழிவுகளின் ஆண்டு தொடர்பில் பதிவுகள் ஒன்றுபடவில்லை: சில பதிவுகள் 2006–2007 சேதங்களையும், இறுதி எச்சங்கள் 2010 அல்லது 2012இல் அகற்றப்பட்டதாகவும் குறிப்பிடுகின்றன. இந்த வேறுபாட்டை மறைத்து ஒரே துல்லியமான வரலாற்றுப் பட்டியல் தருவது பொருத்தமல்ல. 2009க்குப் பின்னர் எந்தத் தடையும், தலையீடும், சேதமும் ஏற்பட்டதில்லை என்ற பொதுவான கூற்றை கிடைத்த பதிவுகள் ஆதரிக்கவில்லை. அதேநேரம், ஒவ்வொரு சேதமும் குறிப்பிட்ட அரசாங்கத்தின் எழுத்துப்பூர்வத் தீர்மானத்தால் நடந்தது என்றும் இந்தச் செய்திகள் மட்டும் நிரூபிக்கவில்லை.

2020இல் நினைவேந்தலுக்குத் தடை மற்றும் எம்.கே. சிவாஜிலிங்கத்தின் கைது குறித்த செய்திகள் உள்ளன. 2023இல் வவுனியா நீதவான் நீதிமன்றம் நினைவேந்தலைத் தடுக்கக் கோரிய பொலிஸ் விண்ணப்பத்தை நிராகரித்ததாக Daily Mirror தெரிவித்தது. அதே ஆண்டு செப்டம்பர் 22 அன்று யாழ்ப்பாணத்திலும் முழுமையான தடையை விதிக்க மறுத்ததாக Ceylon News பதிவு செய்துள்ளது. இவை ஊடகச் செய்திகள்; முழு நீதிமன்ற உத்தரவுகள் இவ்வாய்வில் பெறப்படவில்லை. ஒரு வருட நிகழ்வுக்கான தீர்ப்பை எதிர்காலச் சிலைகளுக்கான நிரந்தர அனுமதியாகக் கருதவும் முடியாது.

2026இல் நடந்தது என்ன?

செப்டம்பர் 15 அன்று ஆரம்பித்த நினைவேந்தலின்போது புதிய மார்பளவுச் சிலை வைக்கப்பட்டது. நிகழ்வுகள் செப்டம்பர் 26 அன்று முடிந்த பின்னர், செப்டம்பர் 27 அதிகாலையில் பொலிஸார் அதை அகற்றியதாகச் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. சிலையைப் பல செய்திகள் வெண்கலச் சிலை எனக் குறிப்பிட்டாலும், மாநகர முதல்வரின் விளக்கத்தில் நாரிழையால் செய்யப்பட்டதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. தயாரிப்பு ஆவணமோ பொருள் பரிசோதனையோ இல்லாததால், இக்கட்டுரை அதனைப் புதிய மார்பளவுச் சிலை என்றே குறிப்பிடுகிறது.

மாநகர முதல்வர் மதிவதனி விவேகானந்தராஜா அளித்ததாக வெளியான விளக்கத்தின்படி, சிலை முதலில் வைக்கப்பட்ட பின்னரே அனுமதி கோரப்பட்டது; செப்டம்பர் 26 வரை தற்காலிக அனுமதி வழங்கப்பட்டது. சிலையை அகற்றுமாறு சபை பொலிஸாரிடம் கோரவில்லை என்றும் அவர் தெரிவித்ததாகச் செய்தி கூறுகிறது. இது முதல்வரின் தரப்பு விளக்கம்; சபைத் தீர்மானம் மற்றும் அனுமதிக் கடிதங்களின் பிரதிகளை இவ்வாய்வு பரிசோதிக்கவில்லை.

செப்டம்பர் 29 செய்தியில், சிலையை அகற்றுவதற்கு முன்னர் நீதிமன்றத்திற்கு உண்மைகள் அறிவிக்கப்பட்டதாக அரசாங்கப் பேச்சாளர் நளிந்த ஜயதிஸ்ஸ கூறியுள்ளார். நீதிமன்றத்திற்கு அறிக்கை சமர்ப்பித்தல் என்பது, நீதிமன்றம் அகற்றுமாறு உத்தரவிட்டுவிட்டது என்பதற்குச் சமமானதல்ல. நீதிமன்றம் என்ன பதிவுசெய்தது, என்ன உத்தரவிட்டது என்பதையே அதன் ஆவணம் தெளிவுபடுத்தும்.

அக்டோபர் 5 அன்று சிலை நீதிமன்றப் பொறுப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்டதாக Jaffna Monitor செய்தி வெளியிட்டது. அக்டோபர் 21 அன்று, 14 பேரிடம் வாக்குமூலங்கள் பெறப்பட்டுள்ளதாகவும், சிலை வழக்குச் சான்றுப்பொருளாகச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், சட்டமா அதிபரின் ஆலோசனையின்படி மேலதிக நடவடிக்கை எடுக்கப்படுவதாகவும் அமைச்சர் ஆனந்த விஜேபால நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவித்ததாக Newswire பதிவு செய்தது. அந்த நாளில் திலீபன் நினைவேந்தல் குறித்து அர்ச்சுனா இராமநாதன் கேள்வி எழுப்பியதும் அமைச்சர் பதிலளித்ததும் நாடாளுமன்றத்தின் அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்வுப் பதிவிலும் உள்ளது. 14 என்பது அந்நாளைய எண்ணிக்கை; இன்றைய மொத்தமாகக் காட்டக்கூடாது.

அக்டோபர் 31 Daily Mirror செய்தி, நினைவாலயத்தின் அனுமதியற்ற கட்டுமானங்களை அகற்றுமாறு யாழ்ப்பாண மாவட்ட பிரதிப் பொலிஸ்மா அதிபர் மாநகர சபைக்குக் கடிதம் அனுப்பியுள்ளதாகத் தெரிவிக்கிறது. ஆலயத்திற்குச் சொந்தமான காணி நீண்டகாலக் குத்தகையில் சபைக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளதாகவும், கட்டுமானங்கள் அனுமதியற்றவை என்றும் நல்லிணக்கத்தைப் பாதிக்கக்கூடியவை என்றும் அதிகாரி கூறியுள்ளதாகவும் அச்செய்தி குறிப்பிடுகிறது. கடிதத்தின் முழு உரை, தேதி, இலக்கம், இணைப்புகள் ஆகியவை இவ்வாய்வில் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே அதிலுள்ள அனைத்தையும் நேரடியாகச் சரிபார்த்ததாகக் கூறமுடியாது.

சட்டத்தில் முக்கியமான மூன்று வேறுபாடுகள்

முதலாவது, பொலிஸாருக்கு விசாரணை அதிகாரம் உண்டு. பொலிஸ் கட்டளைச் சட்டத்தின் பிரிவு 56 குற்றங்களைத் தடுத்தல், அமைதியைப் பேணுதல், குற்றவாளிகளை நீதியின் முன் கொண்டுவருதல், தகுதியுள்ள அதிகாரத்தின் சட்டபூர்வ உத்தரவுகளை நிறைவேற்றுதல் போன்ற கடமைகளை வகுக்கிறது. ஆனால் இந்தப் பொதுக் கடமை மட்டும் மாநகர சபையின் எந்தக் கட்டுமானத்தையும் இடிக்குமாறு கட்டாயப்படுத்தும் வரம்பற்ற அதிகாரமாக மாறாது என்பது இச்சட்ட உரையை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆய்வுக் கருத்தாகும். அதற்கான குறிப்பிட்ட அதிகாரமும் பொருந்தும் உண்மைகளும் காட்டப்பட வேண்டும்.

இரண்டாவது, சிலையைக் கைப்பற்றுவது அதன் நிரந்தர அழிப்புக்கு இணையானதல்ல. குற்றவியல் நடவடிக்கைமுறைச் சட்டத்தின் பிரிவு 431, குற்றம் நிகழ்ந்திருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்தை உருவாக்கும் சூழலில் காணப்படும் சொத்தைக் கைப்பற்றியமை நீதவானுக்கு உடனடியாக அறிவிக்கப்படுவதையும், அதன் காவல் அல்லது ஒப்படைப்பு குறித்து நீதவான் உத்தரவிடுவதையும் குறிப்பிடுகிறது. இது கைப்பற்றலுக்குப் பிந்தைய நடைமுறை பற்றிய ஏற்பாடு; இந்தச் சிலை எந்த அதிகாரத்தின்கீழ் கைப்பற்றப்பட்டது என்பதை அது தனியாக நிரூபிக்காது. “நீதிமன்ற உத்தரவு இல்லாமல் எந்தப் பொருளையும் பொலிஸார் எடுக்கவே முடியாது” என்பதும் மிகையான பொதுமைப்படுத்தல்.

மூன்றாவது, மாநகர சபையின் அதிகாரமும் சட்டத்திற்குட்பட்டதே. மாநகர சபைகள் கட்டளைச் சட்டத்தின் பிரிவு 37A, அரசுக்குச் சொந்தமான அல்லது சபைக்கு உரித்தாக்கப்பட்ட/சொந்தமான காணிகளில் நினைவுச் சின்னம் அமைக்க முன் அமைச்சரின் அனுமதி தேவை என்று குறிப்பிடுகிறது. எனவே சபையின் தற்காலிக அனுமதி இருந்ததாகக் கூறுவது மட்டும் அனைத்து அனுமதிகளும் பெறப்பட்டதை நிரூபிக்காது.

அதே சட்டத்தின் பிரிவு 42A, அதில் வரையறுக்கப்பட்ட அனுமதியற்ற கட்டடத்திற்கு எழுத்துப்பூர்வ அறிவித்தல் வழங்கி, 14 நாட்களுக்குள் இணங்காதபோது மேயர் அகற்றச் செய்யும் நடைமுறையை வழங்குகிறது. இது எல்லாக் காணிகளுக்கும் எல்லாச் சிலைகளுக்கும் தானாகப் பொருந்துவதில்லை. நல்லூர் காணியின் உரிமை, குத்தகை நிபந்தனைகள், சட்டரீதியான உரித்தாக்கம், சம்பந்தப்பட்ட அமைப்பு சட்டத்தின் “கட்டடம்” என்ற வரையறைக்குள் வருகிறதா என்பவை ஆராயப்பட வேண்டும்.

எனவே பொலிஸார் சட்டவிரோதமாகவே செயற்பட்டுவிட்டனர் என்ற இறுதித் தீர்ப்புக்கும், உயர் அதிகாரியின் கடிதம் என்பதால் சபை உடனடியாக இடிக்கவேண்டும் என்ற முடிவுக்கும் இப்போது கிடைத்த ஆதாரங்கள் போதவில்லை. தேவைப்படுவது சட்டப்பிரிவு, ஆவணம், அதிகாரம் மற்றும் நடைமுறை பற்றிய வெளிப்படையான விளக்கம்.

நினைவுகூருதல் எப்போது தடைசெய்யப்பட்ட அமைப்பை ஊக்குவித்தலாகிறது?

விடுதலைப் புலிகள் மீதான இலங்கைத் தடைக்கு 2011 ஆகஸ்ட் 29ஆம் திகதிய 1721/2 வர்த்தமானியில் வெளியிடப்பட்ட ஒழுங்குவிதிகள் முக்கிய ஆதாரமாக உள்ளன. ஆனால் திலீபன் முன்னாள் உறுப்பினர் என்பதிலிருந்து, அவரை நினைவுகூரும் ஒவ்வொரு செயலும் தானாகக் குற்றம் என்ற முடிவுக்குச் செல்ல முடியாது. இந்த நிகழ்வில் பொருந்தும் தடை ஏற்பாடு, குறிப்பிட்ட செயல், ஆதாரங்கள் மற்றும் நீதிமன்றத்தின் மதிப்பீடு தேவை. அரசாங்கத்தின் சட்ட விளக்கம் நீதிமன்றத்தின் இறுதித் தீர்ப்புக்கு மாற்றாகாது.

அரசியலமைப்பின் உறுப்புரை 14(1)(a) கருத்து வெளிப்பாட்டையும், 14(1)(b) அமைதியான ஒன்றுகூடலையும், 14(1)(f) பண்பாட்டை அனுபவித்து மேம்படுத்துவதையும் பாதுகாக்கிறது. உறுப்புரை 15இல் சட்டத்தால் விதிக்கப்படக்கூடிய கட்டுப்பாடுகளும் உள்ளன. ஆகவே நினைவுகூரல் தொடர்பான உரிமைகளை ஆராய இடமுள்ளது; அதுவே எந்தக் காணியிலும் எந்தச் சிலையையும் அமைப்பதற்கான கட்டுப்பாடற்ற உரிமை அல்ல. “நல்லிணக்கம்” என்ற நோக்கம் கூறப்பட்டாலும், குறிப்பிட்ட நடவடிக்கைக்கான சட்ட அடிப்படை விளக்கப்பட வேண்டும்.

அருண் சித்தார்த் தொடர்பான கூற்றுகளை எவ்வாறு அணுகுவது?

அருண் சித்தார்த் சிலைக்கு எதிராகப் பிரசாரம் செய்தார், அவரும் அவரது மனைவியும் தனித்தனியாக முறைப்பாடு செய்தனர், அதனால்தான் அதிகாரியின் கடிதம் வந்தது ஆகியவை வெவ்வேறு நிரூபணங்கள் தேவைப்படும் கூற்றுகள். முறைப்பாட்டு இலக்கங்கள், பிரதிகள், பொலிஸ் பதிவுகள் மற்றும் முடிவெடுத்த ஆவணங்கள் இவ்வாய்வில் கிடைக்கவில்லை. எனவே இருவரது முறைப்பாடுகளே தற்போதைய நடவடிக்கையின் நிரூபிக்கப்பட்ட காரணம் என இக்கட்டுரை கூறவில்லை.

ஒருவர் முறைப்பாடு செய்யலாம். அதனால் அவர் முன்வைக்கும் சட்ட விளக்கம் தானாகச் சரியாகிவிடாது. அதேபோல் முறைப்பாடு செய்வது மட்டுமே தவறான செயல் என்றும் கூறமுடியாது. பொலிஸார் எந்தத் தகவலின் அடிப்படையில் எந்தச் சட்ட அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தினார்கள் என்பதே பொதுப் பொறுப்புக்கூறலுக்குரிய கேள்வி.

தமிழ் அரசியல் தலைமைகளிடம் கேட்க வேண்டியது என்ன?

எந்தத் தமிழ் அரசியல் பிரதிநிதியும் பேசவில்லை என்பது கிடைத்த பதிவுகளுடன் பொருந்தவில்லை. தமிழ்த் தேசிய மக்கள் முன்னணியின் செல்வராசா கஜேந்திரன் அகற்றத்தைக் கண்டித்துள்ளார்; தமிழரசுக் கட்சியின் சிவஞானம் சிறீதரனும் கண்டனம் தெரிவித்ததாகச் செய்தி உள்ளது. மாநகர முதல்வர் விளக்கம் அளித்துள்ளார்; நாடாளுமன்றத்திலும் கேள்வி எழுப்பப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் கண்டனம் தெரிவித்தல், சிலை நிறுவியதற்குப் பொறுப்பேற்றல், சான்றுப்பொருளின் உரிமையைக் கோருதல், சட்டவழக்கை முன்னெடுத்தல் ஆகியவை வெவ்வேறு செயல்கள். அக்டோபர் 5 Jaffna Monitor செய்தி, நிறுவியதற்குப் பகிரங்கமாக உரிமை கோரப்படவில்லை எனக் கூறுகிறது. இதை அன்றைய செய்தியாகவே குறிப்பிட வேண்டும்; நவம்பர் 1 நிலவரத்திலும் யாரும் முன்வரவில்லை என்பதை அதுவே நிரூபிக்காது.

அரசியல் பொறுப்புக்கூறலை மதிப்பிட வேண்டிய அளவுகோல்கள் தெளிவானவை: நிறுவியவர்கள் யார்? காணி மற்றும் சட்ட அனுமதிகள் பெறப்பட்டனவா? தற்காலிக அனுமதிக்குப் பின்னர் நிரந்தரப் பாதுகாப்புத் திட்டம் இருந்ததா? செலவுகளும் நிதியும் ஆவணப்படுத்தப்பட்டனவா? சிலை கைப்பற்றப்பட்டதும் நீதிமன்றத்தில் உரிய கோரிக்கை வைக்கப்பட்டதா? கட்சிகளுக்கிடையிலான குற்றச்சாட்டுகளைத் தாண்டி ஒருங்கிணைந்த சட்ட நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டதா?

இவற்றுக்கான ஆவணங்கள் இல்லாமல் அனைவரும் பொறுப்பைத் தவிர்த்தனர் என்று தீர்ப்பளிக்க முடியாது. ஆனால் நினைவுகளைப் பொதுவெளியில் பயன்படுத்தும் அரசியல் அமைப்புகள் அவற்றைப் பாதுகாப்பதற்கான அனுமதி, பராமரிப்பு மற்றும் சட்டத் திட்டங்களை மக்கள் முன் விளக்க வேண்டும் என்பது நியாயமான அரசியல் எதிர்பார்ப்பு.

இப்போது வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டியவை

பொலிஸ் தரப்பு கடிதத்தின் முழுப் பிரதியையும், பயன்படுத்திய சட்டப்பிரிவுகளையும், எந்தக் கட்டுமானங்களை அது குறிப்பிடுகிறது என்பதையும் வெளிப்படுத்த வேண்டும். மாநகர சபை காணி ஆவணம், குத்தகை, அனுமதிக் கோரிக்கை, தீர்மானம் மற்றும் நிபந்தனைகளை விளக்க வேண்டும். உரிய தரப்பினர் வழக்கின் இலக்கம், கைப்பற்றல் அறிக்கை, நீதிமன்ற உத்தரவுகள் மற்றும் சான்றுப்பொருள் காவல் நிலையைச் சட்டப்படி பெற வேண்டும். அமைப்பாளர்கள் தமது பங்களிப்பையும் சட்டப் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளையும் ஆவணங்களுடன் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்.

இந்த ஆதாரங்கள் கிடைத்த பின்னரே யார் எந்த அதிகாரத்தை மீறினார்கள், யார் எந்தப் பொறுப்பை நிறைவேற்றவில்லை என்பதைக் குறிப்பாக மதிப்பிட முடியும். இவ்வாய்வுக்காக சம்பந்தப்பட்டவர்களை நேரடியாகத் தொடர்புகொள்ளவில்லை; அவர்களிடம் விளக்கம் கோரியும் பதில் வரவில்லை என்று கூறப்படவில்லை.

திலீபனின் நினைவு தமிழ் மக்களின் ஒரு பகுதியின் அரசியல் மற்றும் உணர்வுலகில் கொண்டிருக்கும் இடத்தை வரலாறு விளக்குகிறது. அந்த நினைவைச் சட்டரீதியாகக் கையாள வேண்டிய முறை, அரசும் உள்ளூராட்சியும் அமைப்பாளர்களும் தமது அதிகாரத்தையும் செயல்களையும் ஆவணப்படுத்துவதில்தான் அமைய வேண்டும். நினைவுகளுக்கான மரியாதையும் சட்டத்திற்கான பொறுப்பும் சேர்ந்தால்தான் இந்தச் சர்ச்சைக்கு நம்பகமான தீர்வு உருவாகும்.

படக் குறிப்பு: வாசகர் வழங்கிய இரண்டு பழைய படங்கள் வரலாற்றுப் பின்னணிக்காக இணைக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றின் படமெடுத்த தேதி மற்றும் மூலப் புகைப்பட உரிமையாளர் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை. அவை செப்டம்பர் 27 சிலை அகற்றத்தையோ தற்போதைய நினைவாலய நிலையையோ நிரூபிக்கும் படங்கள் அல்ல. முகம், நிகழ்விடம், பலகை மற்றும் படத்திலிருந்த மூலக் குறிப்புகள் மாற்றப்படவில்லை; செய்தி அட்டையில் வடிவமைப்பிற்காக அளவு மட்டும் மாற்றப்பட்டுள்ளது.